Dlaczego Edynburg ma podziemia?

Most, którego nikt nie widzi

Idąc dziś po South Bridge, nie poznasz, że to most. Kamienice zbudowano wzdłuż 18 z 19 łuków niemal od razu, więc konstrukcja kryje się wewnątrz ulicy sklepów i mieszkań, a pod otwartym niebem została tylko arkada nad Cowgate. Ten jeden łuk to najlepszy darmowy widok na całą sprawę i wyjaśnia resztę tej strony: skoro most jest niewidoczny, to ukryte w nim pomieszczenia są niewidoczne dwa razy bardziej.

Komory bardzo się różnią. Niektóre mają około 2 metrów kwadratowych, ledwie szafa; największe sięgają około 40. Ta rozpiętość sprawia, że jeden przewodnik może powiedzieć, że komora to cela, a inny prowadzić w takiej klub muzyczny, i obaj mówią prawdę.

Do czego je zbudowano

Do handlu. Od 1788 roku pomieszczenia służyły jako magazyny i warsztaty dla firm nad nimi: tawern, szewców, nożowników, hutników, handlarzy żywnością, modystek. Nożownik potrzebuje suchego składu pod sklepem, a karczma chłodnego miejsca na beczki, a łuki oferowały jedno i drugie za cenę zejścia po schodach. Przez około siedem lat to działało.

Dlaczego się nie sprawdziły

Podczas budowy zabrakło pieniędzy i most nigdy nie został uszczelniony. Deszcz przesiąkał przez jezdnię do komór i nigdy nie ustawał. Opuszczanie zaczęło się już w 1795 roku, a w latach 20. XIX wieku rzemieślników już nie było, wygnanych przez wilgotny towar i zepsute powietrze. Brak wentylacji, brak odpływu, brak światła dziennego: kupiec, który ma wybór, nie trzyma tam skór.

Kto w nich potem mieszkał

Najubożsi mieszkańcy Old Town, kiedy firmy zrezygnowały z tej przestrzeni. Wśród nich byli przybysze z Irlandii i Highlands, trafiający do miasta, które nie miało dla nich miejsca. Warunki były tak złe, jak to tylko słowo dopuszcza: brak słońca, bieżącej wody i kanalizacji, słaba cyrkulacja powietrza, lampy na tran zamiast światła. Dowody archeologiczne wskazują, że zamieszkiwano tu mniej więcej do 1860 roku.

Moje dzieciństwo upłynęło dwa zaułki w górę od tych drzwi, a trzy lata studiów to nalewanie piwa w barze na Cowgate, wbudowanym w jeden z łuków. Szorowanie podłogi, która w 1799 roku była czyjąś piwnicą, a później czyimś domem. Ten fakt jest powodem, dla którego istnieją te wycieczki.

1985 i gruz

Komory zwróciły uwagę publiczności w 1985 roku, a ich odkrycie przypisuje się Norriemu Rowanowi. On i jego syn prowadzili wykopaliska przez lata 90., wynosząc setki ton gruzu ręcznie i taczkami, żeby odsłonić podłogi pomieszczeń. Razem z gruzem wyszły zwykłe odpadki ubogiego życia: tysiące skorup ostryg, które były wówczas tanim jedzeniem, a nie luksusem, fajki gliniane, guziki, stłuczone butelki po lekarstwach i dziecięce zabawki.

Jak pasują do siebie dwa systemy podziemi

Zarówno komory South Bridge, jak i komory Blair Street znajdują się pod tym samym kompleksem, ale to osobne pomieszczenia należące do różnych organizatorów, z wejściami z różnych ulic. Żadne z nich nie jest Mary King’s Close, czyli pogrzebaną ulicą, a nie podziemiami mostu. Uporządkowanie tych trzech to większość tego, po co istnieje ta strona.

Zobacz to z kimś, kto zna te pomieszczenia

Godzinna wycieczka po South Bridge to najkrótsza droga, by stanąć w jednej z komór. Jeśli chcesz wersji z artefaktami do potrzymania, przeczytaj która wycieczka jest najlepsza.

Najczęściej zadawane pytania